mail me mail me home page archive
T.N.T

زندگی خيلی سخت شده اما هنوز...!

سلام!

یه زمونی......

 محبت تو دل هر کی می دیدی، بد جوری لونه کرده بود. مردم همدیگرو دوست داشتن

دزدی کم بود، قتل و آدم کشی ،هر کسی رو تهدید نمی کرد . یه جورایی ملت امنیت جانی و مالی داشتن.

همسایه ها از حال هم باخبر بودن. هر شب خونه ی یکی جم می شدن و کلی بگو بخند داشتن

اگه برا کسی مشکلی پیش میومد همه سعی می کردن حلش کنن .

و خیلی با صفایی های دیگه......

اون موقه ها هیچ جوونی نبود که دلش بخواد سوار ۲۰۶ بشه،نوار وایسا دنیا ی رضا رو  بذاره و صداشو تا آخر زیاد کنه ،  با سرعت ۱۷۰ـ۱۸۰ تا توی اتوبان صیاد  بره و وقتی(( تابلوی جاده در دست احداث است))رو می بینه بی تفاوت به راهش ادامه بده و بعدشم.......!

.

.

.

بووووووووووووومب..........

...!

اون روزا کسی نبود که از ترس گرونی ،جرات نداشته باشه کسی رو دعوت کنه خونش!

اون روزا..... مردا غیرت داشتن........

نمی دونم توی این روزا چیزی پیدا می کنم یا نه!!؟؟

فقط می دونم خدا رو شکر ،ملت هنوز چشم دیدن دشمناشونو ندارن و توی این مورد به خصوص با هم هستن. . .!

یک دل.... یک پارچه...یک صدا...!

همشون ایران رو دوست دارن و

می خوان که ایران، ایران بمونه...

می خوان که ایران آزاد بمونه....

ایران.....

ایران آزاد....

ایران زیبا و آزاد....

تو هم خدا رو شکر کن!

     

انفجار ()        link        ۱۳۸٦/۱/٢٧ - بلا!